روی خط ِ دل ،  به سوی ِ حظ ِّ دل
به مناسبت نمایشگاه خوشنویسی های بهرام حنفی       
 
آثار خوشنو یسی در ایران ، اگر چه همیشه بر گنبد ها و سردرها ، در میدانها و خانه ها ، دربرابرچشمان مردمان و یعنی – هنری مردمی بوده است ، هنوز معماست. محققان وصاحبنظران در تاریخ خط ،خوشنویس نبوده اند . رمز و رازهای این هنر ِعارفانه را با گوشت و پوست وخون ِشــان درک نکرده اند،اگرچه بسـیار کوشـــیده اند و نیـآسوده اند. شــــکسته ی ِنستــــعلیق ،معمای ِمضــاعف است.حتی هیچ یــک از خوشنویسان بزرگ در طول 300سال گذشتـه نتوانسته است منشاءحقیقی شکسته ی نستــــعلیق ابتدایی را در تحلیل و توضیح علمی وصحیح ، روشن کند. گو این که مسئله یی چنین پیچیده از وضوح نمایشــگاه حاضر به دورست ، لازم می دانم اشاره وار بگویم شکسته ی نستعلیق ( برخلاف اظهارهای عوامانه ی مشهور ) به هیـچ وجه از خط تحریری نزاده است ؛ هرچند که بدیهی است به نحوی از آن بی بهره نمی توانسـته باشد.   
بهرام حنــفی از خوشنو یسانی انگشت شماراست که شـکسته ی نستعلیق را هنرمندانه درک کرده است درحـالی که نود و نه درصــــدِ شکسته نویسان ِحاضر ، درک شــان از این هـــــنر ، نه هــنرمندانه ، بلکه حصولی - َمدرَسـی است، فقـط .  او اگرچه قلم های درشت را بهتر از دیگر شکسته نویسان بر صفحه می راند ، مرکز قلمــش ( به اصطلاح کلاسیک ها ) قلم مـشق است ، همان قـلمی که مطمئنم همت و پشتکار تحسین انگیز او از این پس اهمیت بنــیادین آن را اصل قرار خواهــــد داد ، اصلی که او باید از پنجه های هنرمندش در مقام خوشنو یس اصیل هرگز فرو ننهد ، و حتماً نخواهد نهاد . برای مطالعه تمام مقاله اینجا را کلیک نمایید ...